Tower of Song

tips 'n tricks voor singer-songwriters

Maand: oktober 2016

Analyse: Joni Mitchell’s ‘I Had a King’

Wat maakt een liedje goed? Welke elementen in de tekst, in het akkoordenschema of in het arrangement zorgt ervoor dat we er keer op keer naar willen luisteren? Dat is een vraag die mij al jaren bezig houdt en vaak terugkomt: tijdens het maken van cd’s, tijdens het schrijven met andere artiesten, tijdens het repeteren voor optredens en tijdens het geven van workshops en masterclasses. Op ‘Tower of Song’ gaan we op zoek naar antwoorden. Dit doen we o.a. door nummers die wij goed / interessant / boeiend vinden te analyseren. Wat valt op aan de tekst? Wat is er te zeggen over de harmonie en melodie? Welke keuzes heeft de producer gemaakt? Vandaag trappen we af met een analyse van de lyrics van één van mijn lievelingsnummers: Joni Mitchell’s ‘I Had a King’.

Bron: jonimitchell.com

Bron: jonimitchell.com

Na songs te hebben geschreven voor artiesten als Judy Collins en Dave Van Ronk, kwam in 1968 het debuutalbum uit van Roberta Joan Anderson, oftewel Joni Mitchell: Song to a Seagull. Omdat de titel door een misprint van de LP-hoes niet goed te lezen was, ging de plaat in vele catalogi als ‘Joni Mitchell’ de boeken in.

Het eerste deel van de plaat kreeg de ondertitel ‘I came to the city’ mee, en in de eerste nummers is al snel duidelijk waarom Joni naar ‘de stad’ kwam: voor de liefde! In 1965 ontmoette ze singer/songwriter Chuck Mitchell en ze trouwde “binnen 36 uur” met hem, vertelde ze later in een interview. Samen met Chuck vertrok Joni naar Amerika om er op te treden in diverse koffiehuizen.

We kijken vandaag eens goed naar de tekst van het eerste nummer van de LP: ‘I Had a King’.

I had a king in a tenement castle
Lately he’s taken to painting the pastel walls brown
He’s taken the curtains down
He’s swept with the broom of contempt
And the rooms have an empty ring
He’s cleaned with the tears
Of an actor who fears for the laughter’s sting

 I can’t go back there anymore
You know my keys won’t fit the door
You know my thoughts don’t fit the man
They never can they never can

 I had a king dressed in drip-dry and paisley
Lately he’s taken to saying I’m crazy and blind
He lives in another time
Ladies in gingham still blush
While he sings them of wars and wine
But I in my leather and lace
I can never become that kind  

I can’t go back there anymore
You know my keys won’t fit the door
You know my thoughts don’t fit the man
They never can they never can 

I had a king in a salt-rusted carriage
Who carried me off to his country for marriage too soon
Beware of the power of moons
There’s no one to blame
No there’s no one to name as a traitor here
The king’s on the road
And the queen’s in the grove till the end of the year 

I can’t go back there anymore
You know my keys won’t fit the door
You know my thoughts don’t fit the man
They never can they never can 

© 1968; Siquomb Publishing Company

We gaan de tekst stukje voor stukje ontleden:

I had a king in a tenement castle
Een ‘tenement house’ is een huurwoning. Maar hier zingt Joni niet zomaar over een huurflatje, nee, een gehuurd kasteel, waar zij woonde met haar eigen koning. In de eerste zin maakt ze meteen duidelijk dat het over is, zie de verleden tijdvorm: I had. Het eerste beeld dat we krijgen is een relatie die te mooi was om waar te kunnen zijn: het kasteel was immers maar tijdelijk van hen.

Lately he’s taken to painting the pastel walls brown
De tweede zin maakt het nog ietsje erger en vertelt wat er mis ging: haar koning, haar geliefde, begon alles wat pastelkleurig en mooi was, bruin en lelijk te schilderen. Let hier op de vele binnenrijmen, bijvoorbeeld lately he’s taken en de alliteratie van painting the pastel. Ook komt pastel precies op de plek waar je hem zou verwachten, als rijmend antwoord op castle uit de regel ervoor. Alleen is de zin hier nog niet klaar: walls brown komt erachteraan, en dit brengt je oor gelijk even van haar stuk. Precies wat de zin voor ogen heeft: het leek zo mooi, maar het was niet blijvend.

He’s taken the curtains down
Het wordt grimmiger. De herhaling van taken geven het beeld van een opsomming: de dingen die de ‘koning’ gedaan heeft, of nou ja, misdaan, zouden we kunnen zeggen.

He’s swept with the broom of contempt
Met de ‘bezem van verachting’ veegde de koning – een woord dat per zin ironischer lijkt te worden – alles wat het paar opgebouwd had weg.

And the rooms have an empty ring
Na een opsomming van de ‘dingen die de koning gedaan heeft’, gaan we naar de gevolgen ervan. De kamers hebben een lege galm gekregen. Alles is immers weggeveegd door die waardeloze koning.

He’s cleaned with the tears
Of an actor who fears for the laughter’s sting
Hij heeft het gelukkig wel schoon achtergelaten. Niet met zijn echte, eigen tranen, maar die van een bange acteur.

cropped-Front-test-van-boven.jpg

Refrein
I can’t go back there anymore
You know my keys won’t fit the door
You know my thoughts don’t fit the man
They never can, they never can
In het refrein maakt Joni haar statement, klip en klaar: ik kan niet meer terug, het is over en uit, we passen immers niet bij elkaar. Merk je hoe stabiel dit refrein voelt na de onregelmatige regellengtes in het couplet? Elke regel heeft vier klemtonen en het rijmschema is aabb. Dit versterkt het gevoel dat we bij een duidelijke, harde conclusie zijn aangekomen.

Tweede couplet
I had a king dressed in drip-dry and paisley
Ooit was het goed en streek de ‘koning’ zijn kleren niet (met motiefjes).
(Mooie alliteratie trouwens: dressed in drip-dry)

Lately he’s taken to saying I’m crazy and blind
He lives in another time
Maar hij is veranderd en heeft het op Joni gemunt.

Ladies in gingham still blush
While he sings them of wars and wine
But I in my leather and lace
I can never become that kind
Vrouwen in katoen vallen nog voor hem, maar ik, in leer en kant, niet meer, zegt ze. Een prachtig stukje vind ik dit: hier laat de schrijfster zien dat ze geen slachtoffer is van hem, maar zelf ook een andere man verkiest.

Refrein
I can’t go back there anymore
You know my keys won’t fit the door
You know my thoughts don’t fit the man
They never can, they never can
Hier klinkt de onvermijdelijke conclusie niet meer zielig, maar sterk: Joni kan niet alleen, maar wíl ook niet terug.

Derde couplet
I had a king in a salt-rusted carriage
Who carried me off to his country for marriage too soon
We krijgen iets meer details over deze relatie. De schrijfster vertrok naar een ander land, zíjn land, met haar ‘koning’. In een roestige wagen zie je ze bijna de grens over rammelen. Nu realiseert ze zich (of toen al?) dat het te snel was.

Beware of the power of moons
Werd ze beïnvloed door de stand van de maan, in haar keuze? Ze waarschuwt ons in ieder geval ergens voor.

There’s no one to blame
No there’s no one to name as a traitor here
Ook al lijkt ze in het begin van het lied te zeggen dat haar geliefde het einde van de relatie inluidde, hier geeft ze aan dat ze beiden niet schuldig zijn. Dit is gewoon hoe het soms gaat, in de liefde.

 The king’s on the road
And the queen’s in the grove till the end of the year
De huidige situatie: hij is op pad, zij verstopt zich nog even – in ieder geval tot het einde van het jaar – in de bosjes.

Refrein
I can’t go back there anymore
You know my keys won’t fit the door
You know my thoughts don’t fit the man
They never can, they never can

Wat opvalt is dat elk van de drie couplet-refrein combinaties dezelfde structuur hebben. Het eerste gedeelte van het refrein vertelt over de dingen die de koning ‘gedaan’ heeft op verschillende momenten in hun relatie: haar meegenomen naar zijn land, beledigd, de (figuurlijke) muren bruin gekalkt, etcetera. In het tweede deel van het couplet verheft Joni haar stem, de melodie gaat omhoog en ze zingt over de gevolgen: de lege kamer, de andere vrouwen waar ze niet meer bij hoort, de huidige situatie. Het refrein trekt telkens een duidelijke conclusie: ze kan niet meer terug. Om dit te bekrachtigen staat de melodie in een lager register. Als we een statement willen maken, verlagen we immers onze (spreek)stem.

cropped-Front-test.jpg

Rijmschema

Qua assonantie is er veel te ontdekken, zoals binnenrijmen en rijmparen op diverse plekken in de zinnen. Het rijmschema zou je als volgt schematisch kunnen weergeven (zoals Lloyd Whitesell gedaan heeft in zijn boek ‘The Music of Joni Mitchell’):

I had a king in a tenement castle                                                 a
Lately he’s taken to painting the pastel walls brown            a          b
He’s taken the curtains down                                                                    b
He’s swept with the broom of contempt                         c          d
And the rooms have an empty ring                                 c          d          e
He’s cleaned with the tears of an actor                           f          g
Who fears for the laughter’s sting                                f          g           e

Aandachtig en minutieus als ze is, hebben de twee andere coupletten een vergelijkbaar schema.

I had a king dressed in drip-dry and paisley                                 a
Lately he’s taken to saying I’m crazy and blind                           a          b
He lives in another time                                                                                    b
Ladies in gingham still blush                                              c
While he sings them of wars and wine                         c                      e
But I in my leather and lace                                                f
I can never become that kind                                             f                      e

I had a king in a salt-rusted carriage                                              a
Who carried me off to his country for marriage too soon        a          b
Beware of the power of moons                                                                   b
There’s no one to blame                                                     c
No there’s no one to name as a traitor here                  c                      e
The king’s on the road                                                           f
And the queen’s in the grove till the end of the year     f                      e

‘I had a king’ is bijna een film, die het einde van een relatie sterk weergeeft, zowel in inhoud als in de vorm van het lied.

Een volgende keer gaan we het lied muzikaal bekijken: wat valt er op in de akkoorden, melodie en harmonie.
Wat valt jou op aan het nummer? Laat je opmerkingen achter in de reacties, is leuk!

Monyay! Overzicht van week 41

Afgelopen week was weer vol nieuws en interessante muziekartikelen. Wat opviel:

  • Ja, de Nobelprijs voor de Literatuur natuurlijk, die naar een singer/songwriter ging! En och, wat werd daar veel over gebakkeleid. Voortegen, voor, tegen. En wat Bob er zelf van vindt? Die blijft stil.
  • Leuk: Dit is Bob Dylan in big data.
  • Leesvoer: singer/songwriter Rufus Kain schijnt voor De Correspondent helder licht op de rol van uitgevers en waarom we ze niet kennen.
  • Meer leesvoer: een mooi (en verdrietig) interview met Anohni (voorheen Antony & the Johnsons) over o.a. de huidige muziekindustrie:

    Mu­si­cians have been stripped of the abil­ity to ef­fec­tively sell our mu­sic as an ob­ject.”

    – Anohni
  • Maakt de cassette een comeback?
  • Tof project: schrijver Dave Eggers gaat met grote bands de strijd aan tegen Donald Trump: ’30 days, 30 songs’
  • Ook tof: de Rolling Stones maakten een nieuw album met louter covers van de nummers die hen beïnvloeden.
  • Food for thougth: de moed om te wanhopen en hoe je dit om kunt zetten in kunst.
  • Cultuurtips van (o.a.) songwriters Lucky Fonz III en Janne Schra in je mailbox krijgen? Kan via CJP Inspirators. Eerstgenoemde tipt onder andere de mooie single en tevens documentaire van muzikant Meindert Talma over schaker Jannes van der Wal.
  • Prachtig interview met Bruce Springsteen door NPR, over zijn jeugd, optredens en depressies. Ook te luisteren via de Podcast-app op de iPhone (zoek op ‘NPR Bruce Springsteen’), dan krijg je zijn heerlijke stem er gratis bij.

    “I think I created my particular stage persona out of my dad’s life and perhaps I even built it to suit him to some degree.”

    – Bruce Springsteen

    Komende week zijn er geen updates door de herfstvakantie. Fijne dagen, en tot volgende week!

De TIP van Marc Earl: je optreden filmen met de Polaroid Cube

Singer/songwriter Marc van de Graaf reist niet alleen als Marc Earl diverse Nederlandse podia af, ook heeft hij een webwinkel met mooie spullen voor singer/songwriters, waar ik hem eerder over interviewde. Tijdens ons gesprek vroeg ik hem ook naar zijn tip: wat is voor optredende artiesten onmisbaar?

repro04

“Ik heb nog nooit ergens opgetreden zonder het op te nemen. Een optreden gaat om wat het publiek ervaart, maar dat kun je zelf op het podium helemaal niet beoordelen.

Om een voorbeeld te noemen: ik heb weleens een optreden gehad, waarbij tegen de achterwand van het podium een poster hing. Halverwege het optreden was een hoek van die poster losgeraakt; er ontstond een rare witte driehoek die behoorlijk storend was voor mijn publiek, hoorde ik later. Iets wat er niet hoort te zijn, kan een enorme afleiding zijn voor je bezoekers. Maar dat weet je als optredend artiest niet, want je kijkt niet achterom!

Daarbij probeer ik op het podium kritisch te blijven: zou ik niet een beetje naar rechts of links moeten? Ik neem bij optredens video op en kijk het dezelfde dag of de dag erna terug. De eerste keren maakte ik aantekeningen, ‘Niet zo lang lullen tussen de nummers!’, bijvoorbeeld. Ik vind het een prettig idee te weten hoe het over komt op het publiek.

Iets wat er niet hoort te zijn, kan een enorme afleiding zijn voor je bezoekers.”

Inmiddels kijk ik het niet meer terug, wanneer ik weet dat het goed zat. Maar soms twijfel ik, of heb ik een nieuw nummer gedaan, dan wel. Ik zet het opname-apparaat altijd achter het publiek. Ik heb ook overwogen om hem naast me op het podium te zetten om te kijken hoe het publiek reageert. Dat is natuurlijk het meest waardevol.

1_Polaroid Cube +

Ik had altijd een Zoom, maar zij maken alleen nog heel grote apparaten. Nu heb ik een Polaroid Cube, geluid en audio. Een dobbelsteen van 3 bij 3 centimeter. Hij is magnetisch, dus je kan hem aan iedere gitaarstandaard of waar dan ook aan vast maken.

Het beantwoordde veel van mijn behoeftes, en wat helemaal leuk is: het beeld is gelijktijdig te zien op je mobiel. De Polaroid neemt het optreden op op een kaartje, maar monitoren en aan- en uitzetten kan met je smartphone. Als ik de recensies moet geloven, is de kwaliteit meer dan goed genoeg. Ik heb nu ook een houdertje voor op een microfoonstatief, hartstikke handig. Niemand ziet het, het is zo onopvallend. Een echte vondst. En de helft in volume van een GoPro!”

Polaroid Cube black

Meer over de Polaroid Cube vind je hier . Het apparaat is te koop bij o.a. CameraNU, CoolBlue, Kamera Express, Bol en Cameraland en kost gemiddeld € 99,-.

Pattison schuin

Boek review: Pat Pattison – Writing Better Lyrics

I took a class with a great teacher named Pat Pattison… I learned a lot in that class…and I still read that book, Writing Better Lyrics. I think it’s great.”

– John Mayer

Boeken over songwriting vormen soms een heikel punt onder muzikanten. Want, moet je noten kunnen lezen om een mooi liedje te schrijven? En is de popmuziek niet juist ontstaan als rebellie tegen de huidige normen? Als je je teveel bezig houdt met ‘de regels’, heb je dan nog wel plezier in het schrijven?
Pat Pattison, professor aan de Berklee College of Music en schrijver van diverse boeken over songwriting, geeft in één van zijn boeken zelf het beste argument om je te blijven ontwikkelen als songwriter: “There are no rules, only tools.” Het geeft goed weer wat een goed songwriting-boek zou moeten bieden: gereedschappen om betere teksten te schrijven in een handboek om altijd op terug te vallen. Vandaag bespreken we Pattison’s Writing Better Lyrics.

Pattison en Moleskine

Grammy’s
Pat Pattison doceert sinds jaar en dag Lyric Writing en Poetry als professor aan het Berklee College of Music in Boston (Massachusetts, Verenigde Staten). Dit is de grootste, onafhankelijke academie voor moderne muziek ter wereld, befaamd om haar studierichtingen in jazz en pop en de grote hoeveelheid bekende, afgestudeerde musici. Sinds haar begin, in 1945, zijn er 266 Grammy Awards uitgedeeld aan haar alumni, om maar wat te noemen.

Gelukkig blijft zijn kennis niet alleen binnen de muren van het Berklee, maar deelt hij dit, samen met zijn humor, ook met de rest van de wereld, bijvoorbeeld in Writing Better Lyrics. In het voorwoord roemt één van Berklee’s Grammy-winnaars, Gillian Welch, het boek als een “onbetaalbare routebeschrijving door de mijnenvelden van cliché, verveling en luiheid” in teksten en een “geheim wapen” voor elke tekstschrijver.

Pattison achter

Structuur en emotie
Toen ik het boek jaren geleden las, leidde het me in de eerste bladzijden al naar een techniek die ik in de jaren die volgden zelf zou gaan gebruiken voor vele lyrics: object writing (vorige week schreef ik hier al uitgebreid over). Ook paste ik het met succes toe als oefening in workshops, gastcolleges en masterclasses. In een vermakelijke uitleg en met duidelijke oefeningen gaat Pattison in het boek verder in op het ‘show before you tell’-principe, rijm, metrum, veelgebruikte clichés en hoe je ze kan voorkomen.

Ook ligt er een focus op de ontwikkeling in je tekst, productieve en niet-productieve herhaling en de meest krachtige zinsposities in je songtekst. Eén van zijn belangrijkste peilers is de mate waarin de structuur van je lied samen kan hangen met de emotie van je lied. Door je bewust te zijn van stabiliteit en instabiliteit in bijvoorbeeld regellengte, aantal regels en rijmschema’s ben jij kapitein van je eigen song. Dynamiek, spanningsopbouw en mate van beweging zijn niet slechts muzikale tools, een tekst alleen kan je in haar vorm de beweging – en daarmee de emotie – laten voelen.“Motion creates and supports emotion”, aldus Pattison en het schrijven van teksten is als ‘dansen tussen structuur en ideeën’.
Pattison moedigt je aan kritisch te zijn op je eigen creaties en jezelf constant te op je keuzes bevragen. De gereedschappen die hij aangeeft lardeert hij met voorbeelden uit songteksten van o.a. Paul Simon, John Mayer en Leonard Cohen.

Pattison zij

Eindoordeel
Een boek van 292 bladzijden vraagt om een diepe duik in de technieken van het schrijven van songteksten en Pattison is een vermakelijke en wijze begeleider. Writing Better Lyrics is geen makkelijk bladerboek maar de vele voorbeelden en oefeningen maken het erg geschikt om, stapje voor stapje, je schrijven te onderzoeken en te verbeteren. De vele technieken, tips en gereedschappen waren openbaringen voor mij en ik gebruik ze dagelijks, zowel binnen de coaching als in mijn eigen teksten.
Als je er voor openstaat veel te leren en je teksten naar een hoger plan te trekken, lees dan het boek, doe de oefeningen en je zal merken dat je manier van schrijven (en je manier van luisteren!) ontwikkelt, beter wordt en je zou willen dat je het eerder had gelezen. Dit boek zou een standaardwerk moeten zijn binnen alle conservatoria en songwriting-opleidingen.

♦♦♦♦♦ (5 sterren)

I would not be the writer I am today without [Pat’s] teaching and his unique and comprehensive understanding of language, rhyme, rhythm, and structure. To this day, when I struggle with a lyric and find myself falling short, I am usually ignoring some very sound advice contained in these pages. And I read it again.”

– Gillian Welch

Het boek Writing Better Lyrics is o.a. te koop bij Bol.com. Naast zijn boeken ontwikkelde Pattison (betaalde) online cursussen voor Berklee. Tip! Ook voor Coursera creëerde Pattison een cursus songteksten schrijven, en delen hiervan zijn (tromgeroffel…) geheel gratis! In videocolleges en oefeningen worden termen en tips uit het boek behandeld.

Pattison front

 

Sunyay! Overzicht van week 40

Er is zoveel interessants, moois, nuttigs en bijzonders te lezen op het wereldwijde web en in de (digitale) kranten… Vanaf nu pikken we, aan het eind van elke week, de opvallendste, songwriting-gerelateerde, berichten, eruit. Een selectie:

  • Als je je muziek wil uitbrengen, ga je dan voor een album of voor een EP? ‘Liever twee keer per jaar een EP dan twee jaar zwoegen op een album’ is volgens 3voor12 de nieuwe tendens, en daar is heel wat voor te zeggen.
  • Gaat Spotify SoundCloud overnemen?
  • Een jaar geleden leerde ik tijdens een cursus opname-techniek die ik opzette Pip Blom kennen, een jonge liedjesschrijfster die met haar demo’s bezig was. Na die cursus ging het snel: de EP die ze maakte, is inmiddels meer dan 100.000 keer beluisterd op Spotify en deze week toert ze door Engeland. Op Medium geeft ze een beknopt overzicht hoe dit allemaal begon met een inkijkje in hoe Spotify een artiest een duwtje in de rug kan geven.
  • Een inzichtelijk interview met de pianodocente van het Conservatorium van Amsterdam, Marjès Benoist:

    “Het gaat erom dat je een kind laat ontdekken wat muziek met je kan doen. Het is een vonk die moet overspringen. Vaak duurt dat wel even.”

  • Toen producer Buddy Cannon een liedje, geschreven door zijn moeder, liet horen aan country legende Willie Nelson, raakte hij zo enthousiast dat hij het opnam. De beelden van de 92-jarige moeder van Cannon die de opname voor het eerst hoort, gingen gelijk de hele wereld over.
  • Met open mond gelezen. Een prachtig en heftig interview met Blaudzun in het NRC:

    Optredens zijn verslavender dan cocaïne.”

    En:

    Muziek was een redding. Zo lang ik speelde, wilde ik in elk geval niet dood.”

  • Kijktip (via de fijne nieuwsbrief van EHPO): Bruce Springsteen (die overigens net zijn autobiografie uitgebracht heeft) over de magie van optreden.
  • Last but not least: je kunt je nog een paar dagen inschrijven voor Art Rocks, de muziekcompetitie waarbij je een nummer schrijft bij een kunstwerk.

Fijn weekend!!

Schermafbeelding 2016-09-05 om 12.48.13

“Wat je aanlevert aan de geluidsman, dat is jouw verantwoordelijkheid”

In de laatste jaren zijn we steeds meer van onze inkopen online gaan doen, en dat geldt zeker ook voor muzikanten. Grote spelers als Bax-shop en Thomann bezorgen pedalen, kabels of instrumenten in een mum op onze deurmat. Maar soms zien we door de merken het bos niet meer in deze online magazijnen en missen we een goed geïnformeerde gids die ons kan helpen in onze keuze en één voorwaarde stelt aan de spullen die hij je verkoopt: kwaliteit.

Marc van de Graaf

Marc van de Graaf

In Haarlem ontmoet en interview ik iemand die hier verandering in wil brengen: Marc van de Graaf, eigenaar van een online muziekwinkel die zich richt op singer/songwriters. Marc is consultant, fotograaf, muzikant, voormalig art director en maker van televisie commercials. Ik leerde Marc kennen als deelnemer aan een workshop songwriting voor LalaLab. Op de eerste dag keek hij slechts toe, tijdens de daaropvolgende maanden schreef hij zijn eerste liedjes en diverse cursussen en jaren later reist hij als singer/songwriter Marc Earl de Nederlandse podia af met zijn eigen muziek. Na een jarenlange frustratie over de “onzin die verteld en verkocht wordt in de wereld” over muziekspullen, begon hij in januari dit jaar met zijn eigen shop.

Hoe is je liefde voor het testen van instrumenten en spullen ontstaan?

“Zestien jaar geleden begon ik een website over muzikant en songwriter Ry Cooder. Uit liefde voor zijn muziek en nieuwsgierigheid vertelde ik hier over de spullen die Cooder gebruikt tijdens optredens en cd-opnames. Ik was al een paar jaar met de website bezig toen ik een mail kreeg van Fender. Het viel hen op dat ik zelf nooit op Fender gitaren speelde, hoewel Ry Cooder dit wel doet. Toen ik aangaf dat ik geen van hun gitaren in mijn bezit had, stuurden ze me er prompt één toe. Ik schreef een verslag over de gitaar, waarna ik bericht kreeg van de producent van de pedalen die Ry Cooder gebruikte. Ik liet hen weten dat ik alleen over de pedalen zou schrijven als ik ze zo goed vond dat ik ze zelf zou gebruiken, en ze anders terug zou sturen. Dat was akkoord. Sindsdien krijg ik vaker artikelen en soms mail ik zelf bedrijven. Ik ga op onderzoek uit naar de beste kwaliteit en publiceer dit op de website.”

Waarom besloot je de stap te maken naar een eigen winkel?

“Vaak werd ik door muzikanten gemaild of gebeld met vragen over bepaalde producten, en ik merkte dat ik het heerlijk vond om muzikanten te helpen. Veel winkels geven, ook online, maar weinig informatie. Natuurlijk zijn singer/songwriters per definitie niet zulke gearheads en we hebben ook niet veel nodig. Ter vergelijking, een elektrische gitarist is afhankelijk van de apparatuur om zijn gitaar heen. Wij, singer/songwriters, willen meestal dat de microfoon en geluidsinstallatie onze stem en ons instrument juist zo natuurgetrouw mogelijk weergeeft. Daar zijn we wel uniek in in de muziekwereld.
Als je wilt dat de geluidsman het geluid goed regelt, vind ik dat je zelf verantwoordelijk bent om het geluid zo goed mogelijk aan te leveren. Daar gaat het nog weleens mis en dat stoort me.”

Mensen die zich in de materie verdiepen en de spullen kopen zijn razend enthousiast. Dat is voor mij voldoende.”

Wat is je ambitie met je winkel?

“Ik zou willen dat een gitarist of pianist een goede kabel gebruikt en geen goedkope of gratis spullen. Bij singer/songwriter-avonden komen vaak de prachtigste (semi-)akoestische gitaren uit de koffers, maar na inpluggen blijft er soms weinig van het mooie akoestische geluid over doordat er geen aandacht is besteed aan de pick-up waarmee je de gitaar versterkt. Nou ja, dan had je iedere gitaar kunnen kopen. Niet dat daarmee automatisch het optreden niet goed is, maar je hoopt toch dat je het (onversterkte) geluid wat je thuis hoort als je oefent, mee kunt nemen naar het podium.
Ik heb zelf bijvoorbeeld overal microfoons van LR Baggs inzitten, dan hoor je exact je gitaar, niets anders, geen electronica. Ik neem aan dat iedereen dat zou willen, maar niet iedereen doet dat of weet dat de apparatuur die je gebruikt zoveel uitmaakt.”

repro04Verantwoordelijkheid

“De weg die de muziek aflegt tussen de singer/songwriter en de mixer, dat is jouw verantwoordelijkheid. Natuurlijk is er bij concerten een geluidsman aanwezig om je te helpen, maar datgene dat je naar de mixer uitzendt, daarvan moet jij zeker zijn dat het goed is, daarna houdt je verantwoordelijk op. Dat hoeft niet duur te zijn, maar het moet wel goed zijn. Die minimale, maar heel goeie basis hoop ik te leveren in mijn winkel.”

 

Als je wilt dat de geluidsman het geluid goed regelt, vind ik dat je zelf verantwoordelijk bent om het geluid zo goed mogelijk aan te leveren. Daar gaat het nog weleens mis en dat stoort me.”

Heb je een winstoogmerk?

“Het is me niet om winst te doen. Ik zal er nooit heel erg op verdienen, ik moet concurreren met winkels als Bax-shop en ik wil het niet duurder verkopen. Ik vind het contact vooral hartstikke leuk. Ik heb in de afgelopen jaren best veel spullen verkocht, en meestal zitten mensen hier dan de hele avond op de bank, om te praten en lekker samen muziek te maken.
Mijn interesse heeft voor een groot deel te maken met kennis, en het horen van verschil. Mensen die zich in de materie verdiepen en de spullen kopen zijn razend enthousiast. Dat is voor mij voldoende.”

Meer dan alleen spullen

repro03“Omdat ik alleen kwaliteit wil verkopen, heb ik maar een beperkt assortiment. Maar dat maakt me niet uit: waarom zou ik iets verkopen als het niets toevoegt?
Daarnaast zet ik tips op mijn website. Hoe je je gedraagt op het podium bij een soundcheck, waar je op moet letten als je een microfoon koopt, dat soort vragen. Ik heb een tabel gemaakt wanneer je een tenor bent of een mezzosopraan, dat was nog nergens op het internet te vinden. Die informatie deel ik, leuk als anderen er iets mee kunnen.”

 

Na dit enthousiaste en gepassioneerde relaas bedank ik Marc en verlaat ik Haarlem. De komende tijd worden hier op de website diverse artikelen uit de shop van Marc getest. De titanium brugpennen, de gitaarbanden op maat, kabels en DI’s komen in de komende weken langs op Tower of Song. Wordt vervolgd!

 

Test SongLab Gerhardt 2 (1 van 1)-2

Open mic avonden in Amsterdam

Wanneer je graag zou willen optreden met je eigen liedjes, maar het toch wat spannend vindt of op zoek bent naar podia, is er geen betere leerschool dan de open mic avond. Tijdens open mics is iedereen welkom om zijn/haar liedjes ten gehore te brengen, mits er genoeg plek is en vaak met een maximumduur van 15 minuten per optreden. Het biedt een uitgelezen kans om niet alleen verschillende artiesten te zien en horen, maar ook om zelf songs uit te proberen of te wennen aan het podium.

Nederland telt talloze open podia-avonden en er lijken maandelijks locaties bij te komen. We maken een overzicht en beginnen vandaag in Amsterdam.

Open Mic Amsterdam Songwriters Guild
Waar: Café De Koe, Marnixstraat 381
Wanneer: elke dinsdagavond
Inschrijven: ter plaatste om 20.15 uur
link

SWAN (Songwriters Amsterdam Noord)
Waar: Noorderparkkamer, Floraparkweg 1
Wanneer: elke eerste vrijdag van de maand
Inschrijven: opgave per email
link

CREA Open Mic
Waar: CREA Muziekzaal, Nieuwe Achtergracht 170
Wanneer: elke tweede donderdag van de maand
Inschrijven: opgave per email
link

Open B.A.C.
Waar: Betty Asfalt Complex, Nieuwezijds Voorburgwal 280
Wanneer: elke dinsdagavond
Inschrijven: opgave per email
link

Singing Sunday
Waar: CC Muziekcafé, Rustenburgerstraat 384
Wanneer: elke tweede zondag van de maand
Inschrijven: opgave ter plekke
link

Open podium, Cantina Vocaal
Waar: Cantina Vocaal, De Wittenstraat 43
Wanneer: elke eerste en laatste vrijdag van de maand
Inschrijven: opgave per email
link

Monday Music Meeting
Waar: Waterhole, Korte Leidsedwarsstraat 49
Wanneer: elke maandag
Inschrijven: opgave per email
link

 Wat vind jij de fijnste muziekavond in dit rijtje? Of wil je een open podium toevoegen? Laat je tip of opmerking achter in de reacties!

 

Songwriting tip #1: object writing

Alle songwriters lopen er vroeg of laat tegen aan: willen (of moeten) schrijven, maar niet weten waarover, of niet verder komen dan een vaag idee. Er zijn dagen dat een klein stemmetje in ons achterhoofd alle onderwerpen of invalshoeken gelijk afkeurt, er zijn dagen dat we het gevoel hebben keer op keer bij dezelfde onderwerpen terecht te komen.

In het boek Writing Better Lyrics van Pat Pattison las ik voor het eerst over een methode die mij (en vele anderen, waaronder John Mayer en Gillian Welch) al jarenlang inspireert in het schrijven van teksten: object writing. Wanneer we een idee hebben voor een lied, maar niet de woorden voor een tweede couplet kunnen vinden, of wanneer we blanco zijn: dankzij object writing heb je zo vier kantjes ideeën op papier. Zo gaat het in zijn werk:

Het is eigenlijk zo simpel” hoor ik vaak na workshops, en dat is het ook!

  1. Je begint met een object
    Kies een onderwerp (een tastbaar object, persoon of een plek), zet een timer op tien minuten, begin te schrijven, en laat je pen niet loskomen van het papier (of je vingers niet van het toetsenbord).
    Zo gauw je stopt met schrijven, gaan je hersenen zich met de tekst bemoeien, en dat is niet de bedoeling. Gebruik slechts je zintuigen, maar wel allemaal: wat zie, ruik, hoor, voel, proef je als je aan het object denkt? Besteed aan elk zintuig minstens een paar zinnen. Schrijf vrij, schrijf wild, want alles mag: herinneringen, associaties, al waar je zintuigen je naar toe leiden. Ga ook na wat je voelt in je lichaam. Hoe snel gaat je hartslag? Voel je spanning in je spieren? Wat ervaar je lichamelijk bij de gedachte aan het gekozen object? Rijm hoeft niet en hele zinnen ook niet, het laten opborrelen van ideeën is nu even het allerbelangrijkste.
  2. Ochtendmens of niet…
    Pat Pattison raadt in zijn boek aan om de opdracht first thing in the morning te doen. Zodat je de schrijver in jou nog voor de koffie wakker maakt. Daar heb je de hele dag plezier van.
  3. Het is maar 10 minuten…
    Schrijf tien minuten lang, niet minder, maar zeker ook niet meer, stop zodra de timer afgaat. Stel dat je zin hebt om door te schrijven en een half uur vol pent, dan zal je de volgende dag minder zin hebben, omdat je denkt aan de tijd dat het schrijven gisteren kostte. Of je zult denken: ik heb voor drie dagen genoeg geschreven! Niet alleen Pattison, maar elke leraar zal beamen: liever elke dag even oefenen, dan af en toe een langere tijd. En: als je tegen je zin je pen moet neerleggen, pak je hem de volgende dag met meer energie weer op.
  4. Of langer of korter?
    Iedereen zal een andere tijdslengte fijn vinden. Waar Pattison tien minuten aanraadt, gebruikt Gillian Welch vijf minuten (zij organiseerde zelfs object-writing-avonden in Nashville, waar groepen songwriters samen schrijven en het resultaat aan elkaar voorlezen). Begin met tien minuten en kijk na een paar weken of een langere of kortere duur beter bij je past.
  5. Don’t be too hard on yourself
    Ook al is je object je startpunt, er is geen enkele reden hier ‘loyaal’ aan te blijven: laat je zintuigen je pen leiden. Welke richting je tekst ook opgaat, alles is okee. Natuurlijk kun je er direct een verhaal van maken, of een couplet/refrein-structuur aanbrengen, maar het hoeft niet. Ook al heb je een A4 vol associaties die mijlenver lijken van het oorspronkelijke onderwerp, het zal bruikbaar blijken voor een mooie, nieuwe tekst, omdat je iets aan je luisteraar of lezer laat zien, horen of voelen.
  6. Een beetje discipline
    Object writing is een schrijfoefening, een kleine workout voor de schrijver in je. Doe het elke dag voor zes weken, en je zult een gigantisch positief effect zien in de kwaliteit van je teksten en snelheid van schrijven. Deze site helpt je, door je elke dag een nieuw onderwerp of ‘object’ te bieden.
    Natuurlijk kun je ook een stad als uitgangspunt nemen en elke dag een andere stad kiezen waar je geweest bent. Of je pakt een onderwerp uit een lied waar je al mee bezig bent. Elk voorwerp in de ruimte waar je je NU bevindt, kan een goed startpunt zijn voor een tekst.
  7. De markeerstift
    Zijn de tien minuten voorbij? Pak een markeerstift en onderstreep je mooiste passages, beste ideeën of fijne woorden. Daar ligt je basis voor een nieuwe song!

LINKS:

>> Hier vind je meer over het boek Writing Better Lyrics. Binnenkort komt hier een review online.

>> Ben je op zoek naar opdrachten en voorbeelden van object writing, dan is dit the place to be, met elke dag een nieuw ‘object’ om mee te werken.

>> Ga je een jaar naar een onbewoond eiland? Neem deze lijst mee, en je komt terug met 365 liedjes.

Succes!

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén