Tower of Song

tips 'n tricks voor singer-songwriters

Maand: juni 2017

Monyay! Overzicht van week 24 en 25

Daar ben ik weer! Elke twee weken probeer ik het meest relevante songwriting nieuws op een rijtje te zetten. Heb ik iets over het hoofd gezien? Laat je tip achter in de reacties!

Met deze keer: ook wereldberoemde topproducers zitten er weleens naast, 16 Spotify-tips en een componerende robot.

  • Yoko Ono krijgt songwriting credits voor John Lennon’s Imagine. In 1980 gaf Lennon voor de BBC al aan dat Ono meegeschreven had, maar dat hij haar – door zijn eigen macho-gedrag – nooit de credits had gegeven:

    “[Imagine] should be credited as a Lennon-Ono song because a lot of it – the lyric and the concept – came from Yoko. But those days I was a bit more selfish, a bit more macho, and I sort of omitted to mention her contribution. But it was right out of Grapefruit, her book.”

  • Nog een situatie waar de verdeling van de royalties niet klopt, nu in Nederland: muziekuitgeverijen staken de buitenlandse royalties van Arnold Mühren, van The Cats, jarenlang in eigen zak.
  • Deze marketingmethode was te verwachten: Spotify gaat experimenteren met gesponsorde tracks.  Zo kunnen platenmaatschappijen hun nummers, tegen betaling, toevoegen aan playlisten van gebruikers. Geldt gelukkig alleen voor de gratis gebruikers van de dienst.
  • Ondertussen gaat Spotify veel aandacht schenken aan songwriters. Zo willen ze, via diverse initiatieven, niet alleen de artiest, maar ook de mensen achter een liedje in de schijnwerpers te zetten.
  • Of hebben we over een tijdje geen songwriters meer nodig? De eerste robot die zelf liedjes kan maken is gesignaleerd.
  • Nu we het toch over Spotify hebben: 16 tips die het gebruik van Spotify nog leuker maken.
  • Via Blendle: De Volkskrant geeft een spoedcursus Indiase muziek.
  • De onlangs overleden songwriter Chris Cornell coverde meermaals songs, op prachtige wijze. Zes lessen die we van Cornell kunnen leren.
  • Bizar: als zangeres Lorde naar topproducer Max Martin had geluisterd, had ze nooit een grote hit gehad met Royals. Zo zie je maar weer. Doe zoals Lorde en ga altijd af op je eigen instinct, en neem adviezen van wereldberoemde producers soms met een korreltje zout.

Tot de volgende!

 

Sunyay! Overzicht van week 22 en 23

Regelmatig probeer ik het meest relevante songwriting nieuws op een rijtje te zetten. Heb ik iets over het hoofd gezien? Laat je tip achter in de reacties!

Genoeg stof tot nadenken, in de afgelopen twee weken. Met deze keer o.a. antwoorden op de vraag waarom artiesten vaak ongelukkig zijn en weinig verdienen – en hoe we dit kunnen veranderen.

  • Tweehonderd creatieve professionals deden een oproep en onderschreven een pamflet over geld verdienen en passie en hoe dat niet los van elkaar zou moeten staan. Dit pamflet zet hopelijk velen aan het denken:

    Omdat creativiteit zo belangrijk is voor de wereld waarin wij leven, zouden we het niet meer als normaal moeten beschouwen dat een creatieve professional weinig tot niets verdient.”

  • Eén van de beste albums ooit werd vijftig en dat werd gevierd met een vakkundige en prachtige heruitgave waarop de nummers opnieuw gemixt zijn. Maar waarom zou je remixen wat al goed is? Producer Giles Martin – de zoon van George Martin – legt uit.
  • Zweden laat zien waarom de muziekindustrie meer vrouwen nodig heeft, op De Correspondent.
  • Er ging een filmpje viral over de vraag waarom artiesten nooit gelukkig zijn:

    Before and after every great idea someone’s got to say: “That’s still not good enough.”
    – Simon Cade

  • Nog een filmpje dat viral ging. Dit is toch wel de droom van elke jonge muzikant – en elke oude(re) muzikant – op een groot podium met je helden mee mogen spelen. Het gebeurde op Pinkpop en 3voor12 legde het vast.
  • Voor in de agenda: aanstaande maandag is er in het Lloyd Hotel een interessante M-Bizz over fondsen en subsidies voor muziek.
  • Ook voor in je agenda: op 26 juni loopt de vroegboekkorting af voor de LalaLab Singer-Songwriter Opleiding. Een jaar lang masterclasses volgen van ervaren Nederlandse artiesten? Dit is je kans!

Geniet van de zon! Tot volgende week!

 

cropped-Front-test-van-boven-1.jpg

Songanalyse: Slow Down (Douwe Bob) – deel 1

Wederom een gastblog! Jurren Mekking is producer, multi-instrumentalist, gitaarleraar, heeft een band (Veline) en hij schrijft voor De Bassist. Jurren is een enorm vat van muziektheorie-kennis en heeft dan ook een analyse gemaakt van Douwe Bob’s Slow Down.

Door: Jurren Mekking

Noot vooraf: voor dit artikel is het handig kennis te hebben van toonsoorten, trappenschema’s en dergelijke muziektheorie. Heb je dit niet, maar wil je daar nu wel eens verandering in brengen? Hou Tower of song dan in de gaten, binnenkort hebben we iets leuks voor je!

Als gitaardocent bestaat mijn vak voor een groot deel uit nummers uitzoeken voor leerlingen. Bij 90% van de popmuziek van tegenwoordig is daar geen kunst aan, omdat het akkoordenschema vaak op een ‘I V vi IV’ trappenschema uitkomt, of een variatie daarop. Als er dan eens iets interessants voorbij komt, vind ik het leuk om te beredeneren waarom het zo in elkaar zit.

In dit stuk gaan we bekijken wat er muzikaal gebeurt in het nummer Slow Down van Douwe Bob. Slow Down is geschreven door Douwe Bob, Matthijs van Duivenbode, JP Hoekstra en Jeroen Overman – hier leert Hoekstra je hoe je het lied op gitaar kan spelen. De meeste mensen zullen Slow Down overigens (her)kennen van Douwe Bob’s deelname aan het Eurovisie Songfestival.
Om het volledig te kunnen begrijpen, moet je de basis van muziektheorie al beheersen. Het belangrijkste is dat je snapt wat toonsoorten zijn en dat je bekend bent met trappenschema’s.

Het couplet

Het nummer start in toonsoort A, met een duidelijke ii V I: Bm, E, A. Het is een trappenschema dat zich vier keer herhaalt. Binnen dit schema komen er enkele variaties voor, zoals een Bmadd11, een majeur zeven en sus2- en sus4-varaties, maar de trappen blijven hetzelfde.
Aan het einde van het couplet zet de majeur zeven (de A^, een akkoord met een grote septiem) zich door in een dominant zeven (de A7, een akkoord met een kleine septiem). Dit gebeurt weleens in liedjes, en muzikaal schept het de verwachting dat deze A7 als tussendominant dient en dat we naar de vierde trap gaan: een D-akkoord. Echter, dat gebeurt niet. In plaats daarvan loopt de bas chromatisch omhoog naar het C-akkoord, waarop het pre-chorus begint. Deze C zou je als een verlaagde derde trap kunnen zien, maar zo ervaar ik het niet.

Pre-chorus en refrein

We kijken even vooruit naar het refrein om te zien wat hier gebeurt.
Het refrein start op het G-akkoord. Dit voelt heel duidelijk als de eerste trap en het refrein is dan ook niet anders te interpreteren dan I vi IV V I in G: G Em C D G. Als we het pre-chorus erbij pakken (C Em C Em C Em A D), is het het meest logisch dat deze ook in toonsoort G staat. Het trappenschema is dan IV vi IV vi IV vi (V)-> V in G.

De overgang van het refrein naar het tweede couplet klinkt erg logisch. De Bm (waar het couplet op begint) kan de derde trap van G zijn, maar je brein herkent al snel genoeg het couplet en hoort het weer als schema ii V I in A. Het nummer moduleert dus een hele noot omlaag; van het couplet in A, naar het prechorus en refrein in G. Modulaties komen niet veel voor in de moderne popmuziek en als ze al voorkomen, gaan ze omhoog. Luister maar naar Love On Top van Beyonce, of Man In The Mirror, You Are Not Alone en zo nog veel meer voorbeelden van Michael Jackson. Maar een modulatie omlaag? Dat komt niet vaak voor.

Penny Lane

Dat komt omdat een modulatie omhoog je ‘optilt’, maar een modulatie omlaag een anticlimax kan hebben. Het enige voorbeeld wat ik zo snel kan bedenken van een modulatie omlaag, komt voor in het nummer Penny Lane van The Beatles. Waar het nummer duidelijk met het couplet in B opent, staat het refrein in A. De reden waarom het refrein alsnog erg vrolijk aanvoelt en absoluut niet als een anticlimax, is omdat de zanglijn van Paul wel duidelijk omhoog gaat in het refrein. Een bijkomend voordeel van het refrein omlaag moduleren, is dat je geen anticlimax krijgt als je in je couplet weer terug moduleert.

Modulaties komen niet veel voor in de moderne popmuziek en als ze al voorkomen, gaan ze omhoog.

Maar weer even terug naar Douwe Bob. De overgang van A7 naar C (van couplet naar pre-chorus) valt dus niet zo rauw op je dak door het chromatische loopje van de basgitaar. Met de A7 als tussendominant verwacht je de vierde trap van A, maar in plaats daarvan krijg je de vierde trap van G. Merk op dat ook hier de zanglijn bij de overgang, net als bij Penny Lane, omhoog gaat.

Zo gebeuren er al veel interessante dingen, maar later in het nummer wordt er nog een schepje bovenop gegooid. De volgende keer kijken we naar de solo van Slow Down.

Volgende keer op Tower of Song: wat gebeurt er in de solo?

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén